To, czego nauczyliśmy się o miłości, bezpieczeństwie i własnej wartości w dzieciństwie, nie znika wraz z dorosłością. Ten dział pomaga rozpoznać role i wzorce wyniesione z rodziny oraz świadomie z nimi pracować.
Czym jest syndrom Dorosłego Dziecka z rodziny dysfunkcyjnej i od czego zacząć pracę nad tym tematem.
Bohater, kozioł ofiarny, maskotka, niewidzialne dziecko — jak te role kształtują dorosłe życie.
Kontrolujący, krytykujący, nieobecny emocjonalnie — najczęstsze wzorce rodzicielskie, które ranią.
Dlaczego wybieramy relacje, które są nam „znajome", nawet gdy szkodzą.
Konkretne sygnały, które pomagają rozpoznać, czy ten temat dotyczy Ciebie.
Praktyczne strategie — od komunikatów po decyzję o ograniczeniu kontaktu.
Na czym polega ta metoda terapeutyczna i dlaczego bywa tak skuteczna w pracy nad DDA.
Przebaczenie nie zawsze oznacza pojednanie — wyjaśniamy tę różnicę.
Checklista PDF + 5-dniowa seria e-maili, które pomogą Ci uporządkować sytuację.
Pobierz checklistę →Nie — to nie jest formalna jednostka w klasyfikacjach medycznych, lecz użyteczne pojęcie robocze stosowane w pracy terapeutycznej do opisania wzorców wyniesionych z rodziny dysfunkcyjnej.
Nie zawsze jest to konieczne. Możliwe są różne poziomy granic — od ograniczenia tematów rozmów, przez rzadszy kontakt, aż po jego całkowite zawieszenie. Decyzja zależy od konkretnej sytuacji i stopnia krzywdy.
Część pracy — np. rozpoznanie własnej roli w rodzinie czy praktykowanie granic — można zacząć samodzielnie. Głębsza praca nad wzorcami z dzieciństwa zwykle jednak wymaga wsparcia terapeuty.
Nie — choć skrót historycznie odnosił się do rodzin alkoholowych, dziś obejmuje szerzej wszystkie rodziny dysfunkcyjne, w tym te z przemocą, chłodem emocjonalnym czy chaotyczną dyscypliną, bez udziału uzależnienia.