Praca z wewnętrznym dzieckiem — na czym polega ta metoda
Pojęcie „wewnętrznego dziecka” bywa używane potocznie i niedokładnie, ale w terapii odnosi się do konkretnej pracy nad nieprzepracowanymi emocjami i potrzebami z dzieciństwa, które wciąż wpływają na dorosłe reakcje.
Idea wewnętrznego dziecka
Koncepcja zakłada, że część emocjonalnych reakcji dorosłego człowieka — zwłaszcza tych nieproporcjonalnie silnych do sytuacji — pochodzi z nieprzepracowanych doświadczeń i potrzeb z dzieciństwa. Praca terapeutyczna polega na dotarciu do tych potrzeb i „zaopiekowaniu się” nimi z perspektywy dorosłego.
Jak wygląda to w praktyce
W zależności od nurtu terapeutycznego (np. terapia schematów, praca w nurcie Gestalt) może obejmować m.in. wyobrażeniowe rozmowy z młodszą wersją siebie, pisanie listów do dziecka, którym się było, czy identyfikowanie sytuacji, w których „dorosłe ja” reaguje w sposób bardziej pasujący do dziecka niż do obecnej sytuacji.
Ta praca nie polega na „obwinianiu rodziców” — chodzi o zrozumienie, skąd biorą się dzisiejsze reakcje, żeby móc świadomie wybrać inną odpowiedź niż automatyczna, wyuczona w dzieciństwie.
Czego można się spodziewać
Efekty pojawiają się zwykle stopniowo: mniejsza intensywność reakcji w sytuacjach przypominających dawne krzywdy, większa łatwość w rozpoznawaniu własnych potrzeb oraz stopniowe budowanie poczucia bezpieczeństwa niezależnego od aprobaty innych osób.